Sergio van der Pluijm coacht vanuit Acceptance and Commitment Therapy (ACT), een stroming die niet probeert de inhoud van je gedachten te veranderen, maar je relatie ermee. Ik heb nooit iets gestudeerd wat daarop lijkt, en toch zaten we op hetzelfde spoor. “Dit is toch ACT,” zei Sergio toen we elkaar spraken.
We hadden het over double trouble — het verschijnsel dat als je verdrietig bent, en vervolgens verdrietig over het feit dat je verdrietig bent. Boos omdat je weer verdrietig bent. Bang omdat je te boos bent. Ik was er vroeger een expert in. De pijn was vaak niet zo’n probleem. Het was mijn gevecht ertegen dat er een hel van maakte.
We hadden het over coachen, en wat er mis kan gaan als je coach bent. Sommige coaches kunnen niet meer luisteren omdat ze ervan uitgaan dat ze weten hoe het hoort. Maar ik kan alleen naast iemand staan terwijl diegene zelf iets ontdekt. Achteraf lijkt dat misschien hulp. Het is eerder een samen-niet-weten.
We hadden het over het moment waarop alles anders werd en tegelijk precies hetzelfde bleef. Ik noem het de dag dat er niets veranderde. In de weken erna liep ik rond als iemand die zijn lichaam opnieuw moest leren kennen. Iedereen die ik tegenkwam hoorde me zeggen: maak je nergens druk over. Waar heb je het over. Gaat nergens over. Dat was tegelijkertijd waar, en verschrikkelijk. Het duurde een tijd voor ik weer kon landen.
Een fragment
Het is geweldig om praktische dingen te weten. Ik ben blij dat ik weet hoe ik een auto bestuur. Ik ben blij dat ik weet hoe ik mijn muziekapparatuur bedien. Maar dat is een ander soort weten dan weten over het leven.
Het leven leuker is geworden sinds ik besef dat ik het eigenlijk niet weet. En dat daar vrijheid ontstaat. Want dan hoeven dingen niet te blijven hangen. Dan ontmoet ik een ander en weten we het allebei niet. En hopelijk verbinden we ons daarin.
