Lieke van der Vorst begon op haar zeventiende bij de mariniers en werd uitgezonden naar Irak. Daarna werkte ze bij de politie en de ME — een uitgesproken mannenwereld. Vervolgens maakte ze een enorme overstap: ze ging werken als high class escort. Daaruit vloeide haar huidige werk voort, waarin ze mensen begeleidt op hun pad van seksuele energie en verbinding.

In deze aflevering van Ware Naaktheid spreek ik met Lieke over wat werkelijk raakt: seksualiteit, aanraking, schaamte en de rijkdom van het leven.

Van het ultieme mannelijke naar het ultieme vrouwelijke

Als kind was Lieke gevoelig, maar ze merkte al vroeg dat ze het daar in haar wereld niet mee zou redden. Sterker worden, krachtiger worden — dan werd je gezien. Zo kwam ze bij de mariniers terecht, als meisje tussen jongens die fysiek allemaal sterker waren.

Later noemde ze het zelf een omslag van het ultieme mannelijke naar het ultieme vrouwelijke. Maar ze kijkt er niet met spijt op terug. “Ik heb het wel een tijdje gedacht van: oh, dat was ik helemaal niet. Maar nu kan ik het juist omarmen, want dat was ik ook. Dat was eigenlijk ook een heel mooi stukje van mij.”

De vrouwelijke energie is stilstaand water, zegt ze — daardoor kun je naar de bodem kijken. De mannelijke is het wilde water waarop je kunt surfen, en dat ook vernietigend is, want dat maakt de rivier. Ze zijn allebei nodig. Waarom ik het zoveel over het donker heb: die andere kant hoor je al overal.

Waarom ze haar hart juist niet sloot

Het meest bijzondere aan haar keuze voor escortwerk vind ik dit: ze deed precies het tegenovergestelde van wat je zou verwachten.

“Ik denk dat heel veel vrouwen in sekswerk hun hart sluiten. Dat zou ik niet kunnen, dat zit niet in mij. Ik kan me voorstellen dat een bureau dat adviseert — sluit je hart, je bent alleen je lichaam, dat is veiliger. Maar dat is totaal niet waarom ik dat werk ging doen. Ik wilde juist mijn hart openzetten en kijken wat er dan gebeurt.”

Daaruit is haar huidige werk ontstaan. De mannen die bij haar kwamen wilden ook gecoacht worden; de mensen die kwamen coachen vroegen of ze ook iets met aanraking kon doen. “Ik kom veel sneller bij bevrijding door aanraking dan door te praten. We kunnen urenlang met elkaar praten, maar soms doorbreekt één bepaalde aanraking zoveel dat je dat praten niet eens meer nodig hebt.”

De basis van seksualiteit is geen seksualiteit

Voor mij is de basis van seksualiteit helemaal geen seksualiteit, maar verbinding. En voor verbinding heb je veiligheid nodig. Als die er is, is alles mogelijk. Zodra er onveiligheid is, wordt van alles ineens lastig en complex.

Daar hoort ook bij dat niet alles fijn hoeft te zijn. Er kan enorm veel verdriet zijn tijdens seks, en dat kan magisch zijn. Uitspreken dat je op dat moment geen verbinding voelt, is misschien wel de grootste verbinding die kan ontstaan.

We spraken ook over de druk om te moeten klaarkomen. Bij mij verbreekt dat vaak juist de verbinding: mijn energie wordt smal, er is nog maar één doel en die trein kan maar één kant op. Lieke herkent het van de andere kant — zodra de druk eraf was, kwam het vanzelf.

Wat een touw me leerde over overgave

Op een mannenweekend werd ik voor het eerst zelf vastgebonden. Er was geen seksuele energie, dat was ook niet de bedoeling. En toch voelde ik: hoe strakker hij dat touw trok, hoe meer ik me kon overgeven. Hoe meer ik voelde dat ik gehouden werd, hoe meer ik me kon laten vallen.

Die ene ervaring heeft mijn relatie met touwen totaal veranderd. Mijn misrekening was dat het over seksualiteit ging. Dat is niet zo. Het gaat over veiligheid, over je kunnen laten vallen, over overgave. Dat het vervolgens ook heel geil kan worden — natuurlijk, hartstikke leuk. Maar de basis is iets anders.

Precies daarover gaan mijn sessies over kink en BDSM: niet over de vorm, maar over wat eronder zit.

Schaamte, en waarom ze verdween

Toen ik jong was schaamde ik me enorm voor mijn seksualiteit. Mijn fantasieën gingen over BDSM en allerlei extreme vormen, en ik dacht dat ik twee mensen was: de vieze jongen met die dromen, en de open, verbonden jongen met zijn hart.

Wat er veel meer onder zat, was dat wat ik voelde zo puur en zo open was dat ik bang was dat het grenzeloos zou worden met iedereen die ik ontmoette. Dus sloot ik me af. Het werd een soort geheim leven.

Pas toen ik dat stuk ging accepteren, voelde ik me voor het eerst echt verbonden met een partner. Die schaamte viel weg toen ik ontdekte dat opwinding en mijn hart geen twee gescheiden werelden zijn, maar juist heel dicht bij elkaar liggen.

Over Lieke van der Vorst

Lieke werkt met mensen op het gebied van seksuele energie, aanraking en verbinding. Haar sessies duren tweeënhalf uur en hebben geen vastgelegde vorm — “we maken gewoon altijd een reisje, en hoe die gaat weet ik van tevoren niet, en die ander ook niet.”

Meer over Lieke en haar werk: Heilige Hoer.