Stel je voor dat je de perfecte chocolade vindt. Je zoekt hem een leven lang. Eindelijk vind je hem. Hij smaakt buitenaards. De sensatie in je lijf voelt geweldiger dan tien orgasmes tegelijk. Een uur later heb je weer honger. Je eet hem weer. De volgende dag weer. En op een gegeven moment denk je: oh, moet ik alweer die chocolade eten? Moet ik alweer die bliss voelen?

Dat is wat we doen met geluk. We maken er een droom van die fantastisch lijkt, maar die in werkelijkheid een hel is.

Over Podcast of HOPE

Podcast of HOPE is de podcast over geluk van Cliff en Nick uit Duiven. Om de twee weken ontvangen zij bekende Nederlanders en geluksexperts om te onderzoeken hoe zij geluk ervaren en hoe zij bijdragen aan een gelukkiger bestaan voor anderen. Hun missie is klein en groot tegelijk: moving towards happiness. Elke aflevering eindigt met een voorwerp dat de gast meeneemt.

Waarom nooit met geluk bezig

Elke dag ontmoet ik mensen die denken dat er iets mis is met hen omdat ze zich even niet gelukkig voelen. Het grootste probleem dat ze hebben is dat ze denken dat ze een probleem hebben. Op social media ziet het leven eruit als een eeuwige zomer. Maar stel je voor dat de zon altijd zou schijnen. Binnen een paar jaar is deze hele streek de Sahara.

Geluk is een minuscuul klein puntje van de oneindigheid die ik ben. Waarom zou ik mezelf daartoe beperken? Alles wat ik ben is mijn rijkdom. Daar hoort mijn depressie bij, mijn boosheid, mijn geilheid, mijn vreugde, mijn onzin, de momenten waarop ik doe alsof ik wijs ben maar eigenlijk onzin vertel. Dat alles is de magie van mens zijn.

Depressie

Het is makkelijk om “jouw rijkdom” te zeggen als je aan iemand anders denkt. Maar hoe werkt dat voor iemand die nu kapotgaat van de pijn?

Ik ben zelf depressief geweest. Het laatste wat je wil als je echt pijn hebt is dat iemand met een oplossing komt. Elke oplossing is onzinnig. Wat je wil is dat iemand durft te blijven. Aanwezig is. Jouw pijn mee durft te voelen zonder er zelf in kapot te gaan. Al onze oplossingen zijn flauwe aftreksels van gewoon de ene mens die het lef heeft om bij de andere mens te blijven.

Een boom in de winter zoekt geen hulp. Die zegt niet ik ben depressief, ik voel me niet meer helemaal boom. Dat is gewoon de winter die erbij hoort. In culturen die wij “primitief” noemen wordt iemand die door een donkere periode gaat gedragen door de gemeenschap. Bij ons is dat wegbezuinigd. Wij denken dat we het in ons hoofd moeten oplossen.

Schoonheid in wat lelijk lijkt

Het mooiste werk ontstaat niet als ik straal. Vaak ontstaat het uit mijn diepste pijn. Toen ik tiener was maakte een vriendinnetje het uit en ik verging van de pijn en tegelijk ontstond er een prachtig liedje. Ik leerde toen al: alles heeft twee kanten.

Als ik de rijkdom van het leven even niet zie, vraag ik me niet af wat er misgaat. Ik vraag: waar ben ik nu te blind voor? Anderhalf jaar geleden stierf een dierbare vriend. Wat als ik dat verdriet niet probeer weg te rennen, maar het durf te huilen?

Waarom een boek dat Donker heet

Al mijn boeken gaan over hoe magisch wij zijn en hoe makkelijk we dat missen in het rennen naar morgen komt het goed. In mijn bijeenkomsten merkte ik dat mensen het idee hadden: als ik alles accepteer, als ik alles in mezelf omarm, dan is er nooit meer verdriet, dan straal ik altijd. Dan ben je weer terug bij af.

Uiteindelijk dacht ik: fuck it, ik schrijf een boek en het heet Donker. De lichtkant is fantastisch. Maar ik kan geen munt maken met maar één kant. Als ik verliefd word, is de kans groot dat ooit mijn hart ook gebroken wordt. Hoe meer ik mijn ongeluk durf te ontmoeten, hoe rijker mijn geluk ook kan stromen.

Een kop koffie

Ik heb een kop koffie meegenomen als voorwerp. Eerst dacht ik: dat klopt niet, want we verliezen onszelf juist in voorwerpen — we denken dat iets of iemand ons geluk gaat brengen. Maar koffie dus toch.

Hier kom ik mijn bed voor uit. Ik vind het een magisch goedje. Iemand heeft ooit ontdekt dat je bonen kunt branden en er zo’n oneindig heerlijke smaak uit kunt halen. ‘s Ochtends op een bankje zitten met een koffie en om me heen kijken — dat is voor mij niet minder rijk dan een gesprek over de grote kosmische vragen.

Voor mij zit echte spiritualiteit niet in de grote vragen. Het zit in de vraag of het zo klein mag zijn. Of ik mag genieten van deze kop koffie. Of ik mijn tranen durf te laten stromen terwijl we eigenlijk seks hadden gepland. Of mijn vriendin die zegt ik weet het vandaag even niet, mag ik gewoon bij je zitten?

Een fragment

We roepen met zijn allen: we willen leven in het nu. Totdat dat nu komt. Totdat het nu zegt: en nu stop je met rennen. En dan zeggen we: wow, ik heb een burnout, ik heb een ziekte, ik heb hulp nodig, stop dit snel.

Maar wat als dat niets anders is dan het leven zelf dat me uitnodigt? Stop nou eens even met rennen en durf jezelf te voelen. Durf echt bij jezelf te blijven. Want je bent zo ontzettend mooi.

Dit gesprek raakt aan wat ik schreef in Donker, de ongeziene helft van heel zijn. Eerdere boeken: Heel en Mijn hart heeft geen haast.