Linda Spaanbroek en Angela Mastwijk — bekend als de Slagersdochters — nodigden mij uit voor hun radioshow. We waren elkaar tegengekomen op een feestje van Samsara, onze gezamenlijke uitgever. Wat volgde was een gesprek dat alle kanten op ging: verschillende talen voor hetzelfde, yin en yang, vertrouwen zonder object, en waarom overgave krachtiger is dan controle.

Over de Slagersdochters

Linda en Angela zijn life-coaches die werken vanuit de 3 Principes van Sydney Banks — een benadering die de werking van de menselijke ervaring terugbrengt tot een paar simpele wetmatigheden: Mind, Consciousness en Thought. Ze runnen samen Shift Academy en hebben jarenlang de podcast De Slagersdochters gemaakt. Linda zet die inmiddels voort onder de naam Moeiteloos Leven & Werken. Hun werk zit op de schijnbare scheidslijn tussen psychologie en spiritualiteit — precies waar ik zelf ook beweeg.

Verschillende talen, hetzelfde

Wat me raakte in dit gesprek: we kwamen via verschillende paden uit bij hetzelfde. Linda en Angela spreken over eenheid en heelheid. Ik spreek over non-dualiteit. Zij noemen het universele Mind, ik noem het dat wat aan het zoeken is. Andere woorden voor iets wat zich per definitie niet laat vangen in woorden.

De Tao Te Ching opent precies zo: de Tao die je kunt benoemen is niet de ware Tao. Elke beschrijving schiet tekort. Zeker in het Nederlands — efficiënt, zakelijk, precies. Daarom schrijf ik zo graag gedichten. De schoonheid van tussen de regels door schrijven.

Verbinding ontstaat niet in succes

Waar ontstaat echte verbinding tussen mensen? Niet in het vertellen hoe succesvol we zijn. Verbinding ontstaat waar iemand deelt waar hij worstelt, waar hij verdwaald is, waar het masker even breekt.

Zonder het bewust door te hebben dacht ik vroeger dat als mensen me werkelijk zouden zien, als ze wisten hoeveel twijfel er in me zat, hoeveel onzekerheid, wat voor verlangens, dat iedereen zou wegrennen. Mijn ervaring werd precies het tegenovergestelde. Echte verbinding ontstond pas toen ik het lef had om mezelf te laten zien. Niet alleen de mooie kant. Ook de lelijke — tussen aanhalingstekens dan, want wat betekent dat eigenlijk. Een boom die scheef groeit noemen we in de natuur juist mooi. Karakter. Eigenheid. Maar bij onszelf willen we dat verstoppen en denken we bij mooi aan Photoshop.

Vertrouwen zonder object

Linda zei iets moois: vertrouwen zonder object. Niet vertrouwen ergens op — niet vertrouwen dat het goed komt in de zin van ik krijg mijn zin — maar simpelweg vertrouwen.

Kijk naar een mensenbaby. Die kan de eerste anderhalf jaar helemaal niks, is volkomen kwetsbaar. Wat een vertrouwen moet er in het systeem zelf zitten, anders zou zo’n baby dag en nacht hysterisch liggen krijsen. En dat doet hij niet. Of kijk naar Linda’s hondje, dat midden in een kamer vol onbekende mensen op zijn rug gaat liggen met zijn buikje bloot.

Dat vertrouwen zit al in ons. Het is niet gebaseerd op iets in de vorm. Het is er gewoon. Maar we leren onszelf aan om eraan te twijfelen — en zelfs meer dan dat, we zoeken actief naar dingen om bang voor te zijn, omdat ons brein nu eenmaal de functie heeft gevaar te zien. En als er geen gevaar is, verveelt hij zich en verzint hij er iets bij.

De vrouwelijke helft van het leven

We leven al duizenden jaren in een cultuur die de mannelijke energie voorop zet. Groeien, sneller, effectiever, succesvoller, verlichter. Die andere kwaliteiten — vertragen, verstillen, overgave, vertrouwen — voelen bijna als vloeken. Welke politicus zegt: laten we uitgaan van vertrouwen, laten we even wachten voordat we ingrijpen?

Maar de vrouwelijke energie, dat hoeft niet per se het vrouwelijke geslacht te zijn, is de energie van ontvangen, vertragen, overgave. Tegenover de mannelijke energie van de zon: uitgaand, doen, gericht op vooruitgang.

Terwijl juist daar zoveel rijkdom zit. In de Bijbel staat de prachtige zin: niet mijn wil, maar uw wil geschiede. Te durven vertrouwen dat er iets is wat groter is dan ik. Dat ik niet constant hoef in te grijpen.

Overgave als kracht

Mijn uitgever schrok in eerste instantie van de stukken over seksualiteit in een deel van mijn boek. Vlak voor het ter perse gaan vroegen ze aan me: oei, durf je dat wel.

In seksualiteit zien we een prachtig principe uitvergroot: degene die zich werkelijk overgeeft is oneindig veel krachtiger dan degene die controle houdt. Het vuur van de mannelijke energie verdwijnt in de oneindigheid van de vrouwelijke overgave.

Het opent iets fundamentelers: wat als alles wat in je leeft oké is? Ook je meest rare, wonderlijke, perverse verlangens. Niet dat je die allemaal moet uitvoeren — natuurlijk niet, bij de Albert Heijn staan en je uitkleden is geen goed idee. Maar dat je ze niet hoeft te bevechten. Als je vertrouwt dat wat er in jou leeft niet destructief is maar net zo goed tot verbinding kan leiden, ontstaat er enorm veel ruimte.

Het is al goed

Vroeger hield ik van de uitspraak uiteindelijk komt alles goed; als het niet goed is, is het nog niet het einde. Nu is mijn diepste vertrouwen: het is al goed. In elk moment. Alleen ben ik soms niet in staat om dat te zien.

Dus als iets ‘misgaat’ in mijn leven vraag ik me niet af wat gaat er mis, maar wat zie ik niet? Waar ben ik op dit moment te blind voor? Wat wil het leven me laten zien van rijkdom die ik nog niet kende?

Dan wordt het leven weer een dans. Soms begrijp ik de muziek, soms niet. Soms struikel ik over mijn eigen voeten, soms niet.

Een fragment

Niet je verzonnen licht wil ik ontmoeten, maar je adembenemende pure zijn.

Dit gesprek raakt aan wat is non-dualiteit, dat wat Linda en Angela eenheid noemen. Over deze zoektocht schreef ik eerder in Mijn hart heeft geen haast. Voor een persoonlijk gesprek waar dit thema in jouw leven speelt, ben je van harte welkom.