Jezelf zijn

Ken je dat knagende gevoel dat je nooit helemaal jezelf bent? Dat een vreemde je in de spiegel aankijkt? Dat je weliswaar goed bent in je werk, maar het nooit echt als jou voelt? Dat het leven zo complex is, terwijl je verlangt naar eenvoud, naar echt zijn?

Wat als dat gevoel niet is omdat er iets mis gaat, maar een echo van een veel dieper verlangen?

Wat betekent jezelf zijn?

Ik ben dat wat kijkt. Dat wat denkt, dat wat verlangt, dat wat twijfelt. Ik ben dat wat hoort, voelt, proeft, denkt.

Hoe ik kijk verandert. Wat ik zie verandert. Hoe ik me voel verandert van moment tot moment, van dag tot dag. Gisteren kon ik de wereld aan, vandaag zie ik het niet zitten. Het ene moment zit ik vol kracht, het andere moment voel ik me zwak en niet goed genoeg.

Het leven beweegt. Ik beweeg. En toch, ondanks alles wat beweegt, ben ik altijd mezelf.

Want jezelf zijn is zijn, niet worden. Jezelf zijn is onbeweeglijk. Jezelf is wat kijkt naar het ik dat constant verandert. Naar alle versies van je ik. Het ik dat vecht, het ik dat liefheeft. Het ik dat verdwaalt, het ik dat vindt. Maar er is geen versie van jou die niet jezelf is. Dat kan eenvoudig niet.

Waarom voelt het dan toch alsof ik niet mezelf ben?

Ik wil dichter bij mezelf komen. Of: ik ben mezelf niet vandaag. Of: ik wil mezelf zijn, maar ik durf niet.

De vraag lijkt: hoe doe ik dat? Hoe word ik meer mezelf? Mijn echte zelf.

Gek genoeg gaat dat helemaal niet over jezelf zijn. Die vraag gaat over het verlangen de gedroomde versie te worden van jezelf. De versie die altijd krachtig is, die nooit van die stomme fouten maakt. Die nooit twijfelt, jaloers is, geen zin heeft om op te staan, of steeds maar alles wat ongemakkelijk is uitstelt.

De pijn zit niet in de gedroomde versie, maar in de afwijzing die in die droom zit. Namelijk de afwijzing van wie je nu bent. Als ik mezelf pas goed genoeg zou vinden als ik altijd het juiste zeg of doe, als ik altijd geïnspireerd en optimistisch de dag ontmoet, dan blijf ik mezelf eeuwig afwijzen.

Het probleem is dat die versie van jou nooit komt. Want al zou je morgen dat allemaal leven, dan nog zou je jezelf afwijzen, omdat je alweer een nieuwe nog betere versie van jezelf wenst. Je rent achter een constant verschuivende finishlijn aan.

Zo ren je. Zo vecht je. Wijs je jezelf constant af, omdat je nooit kunt voldoen aan die perfecte niet bestaande versie van jezelf. Een gevecht dat niet alleen uitputtend is, maar dat je ook nog eens altijd verliest.

En ondertussen is er dat wat kijkt.
Al die tijd. Rustig.
Onbeweeglijk.
Zichzelf, zoals het dat altijd was.

Hoe kan ik meer mezelf zijn?

Hier is het wonderlijke: je kunt jezelf niet worden. Je kunt jezelf niet ontdekken. Je kunt het niet verdienen of helen. Je bent het al, je kunt het onmogelijk niet zijn.

De echte uitnodiging is iets anders.

De uitnodiging is om te ontspannen in alles wat voorbij komt. In de gedachtes die je niet had willen hebben. In de gevoelens die niet uitkomen. In de boosheid waar je vanaf wilt, het verlangen dat niet past, de twijfels die je dacht te moeten overwinnen.

Om jezelf in compassie te ontmoeten. Je armen om jezelf te slaan. Zacht. Vol liefde. Om te stoppen jezelf te veroordelen omdat je nog niet goed genoeg bent. Je hebt zo hard gewerkt, zo je best gedaan. Nu is het moment om te vertragen. Om jezelf te koesteren.

Knuffel jezelf. Geef jezelf een warm bad. Letterlijk. Laat het water stromen en plons erin. Dans met jezelf. Streel jezelf, van je tenen tot je vingertoppen. Niet als metafoor, maar letterlijk. Het kon wel eens het meest spirituele zijn dat je ooit deed.

Dit is het einde van het gevecht tussen wat je bent en wat je denkt te moeten zijn.

Jezelf zijn binnen je eigen grenzen

Je ervaring van ik heeft grenzen. Je hebt dit lichaam, deze geschiedenis, deze voorkeuren, deze rariteiten. Je menselijke vorm is niet grenzeloos. Soms ben je moe, of boos. Soms verdwaal je in chaos van je gedachten.

Vrijheid is niet het gevecht tegen die grenzen, maar leren dansen binnen die grenzen.

Jezelf te ontmoeten als een prachtige danspartner. Als er verdriet is, huil je je tranen. Als er boosheid is, vloek je. Als er stilte is, valt het stil. Niet om spiritueler te worden, of te moeten groeien. Maar ‘gewoon’, omdat jij er mag zijn. Omdat je het waard bent om jezelf helemaal te leren kennen, niet alleen de gewenste helft.

De grenzen waren nooit het probleem. Het gevecht tegen de grenzen is het probleem.

Je bent al goed genoeg

En zo, in dat dansen, in dat koesteren, valt er iets weg dat je nooit nodig had.

Wat je bent is adembenemend perfect.

Niet omdat je perfect bent in de absolute zin. Mens zijn is onhandig, verwarrend, soms pijnlijk, soms heerlijk. Wat als je elke ervaring proeft, kust, huilt, lacht, vervloekt of verliefd wordt?

Dan hoef je niets meer te fiksen, want wat je bent is precies zoals je bedoeld bent te zijn.

Het licht van waaruit je kijkt, kan niet helderder worden. Het kan niet dichter bij zichzelf komen. Je kunt het niet vinden, je bent het al.

De stilte die je zoekt, is waar je vanuit zoekt.

Durf jezelf te zijn

Durf te rusten in wat er door je heen stroomt, zonder het te hoeven veranderen.

Durf te zien dat het licht dat je zocht, is wat kijkt.

Durf je gevecht even te laten, zelfs als je denken luid allerlei meningen verkondigt.

Durf te dansen binnen je grenzen, in plaats van ertegen te vechten.

Durf stil te zijn, echt stil, met jezelf.

Thuiskomen bij jezelf

Je kunt jezelf niet verliezen, noch vinden. Je was nooit kwijt.

Jezelf zijn is thuiskomen in wat er al is. Niet een thuis dat je nog moet bouwen. Niet een thuis dat je ooit gaat vinden. Maar hier, zo dichtbij. Jij nu, terwijl je deze woorden leest.

Je bent het al.

Je was het altijd al.

En je kunt het onmogelijk niet zijn.

Wil je hier dieper in duiken, lees dan mijn boek Heel of Donker, waarin ik uitgebreider inga op wat er overblijft als het gevecht verstilt.