Verlichting
bevrijding en ontwaken

Ik heb moeite met woorden als verlichting, bevrijding en ontwaken. Ze lijken te wijzen naar een soort supermensen, die vanaf hun prachtige troon het ‘gepeupel’ uitleggen hoe ze in vrijheid kunnen leven.

Een van de redenen dat Jeff Foster me inspireert, is omdat hij schrijft over de rauwheid van het leven en de diepe pijn van acceptatie. Ik bewonder zijn lef om ook de momenten te durven delen waarop het hem niet lukt om het leven te accepteren. Ook Marnix Pauwels schreef onlangs een mooi bericht over ‘de spirituele wolk waar mensen vanaf donderen’. Herkenbaar. Zo vaak rende ik als een hond achter het bot van verlichting aan.

Dus als ik schrijf of spreek, let ik op dat ik geen loze beloftes doe. Misschien lukt me dat, misschien niet. Net zoals elk mens ben ook ik te blind om mezelf daarin te kunnen beoordelen. Simpel gezegd, ik hoop te inspireren, zonder medeveroorzaker van de volgende wolk lucht te zijn.

En toch …

Ergens klopt bovenstaande voor geen meter.

Bijna tien jaar geleden veranderde mijn leven dramatisch. Letterlijk van het ene op het andere moment. Ik herkende, niet zozeer met mijn hoofd, maar met mijn hele zijn, de absurditeit van mijn zoektocht. Niet omdat dat wat ik zocht niet te vinden zou zijn, maar in de herkenning dat ik – net zoals elk ander mens – ‘het’ nooit was kwijtgeraakt. Maandenlang had ik de slappe lach. Steeds weer zag ik het beeld voor me, hoe ik als een Inspector Clouseau in alle gaten en hoeken zocht naar de bril op mijn neus.

Sindsdien ren ik niet meer, zoek ik niet meer. Mijn leven is rijker dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik hou werkelijk van mezelf, van alles wat ik ben. In het lied van het leven herken ik het mooiste liefdeslied.

Dat betekent niet dat niets meer tegenzit, verre van. Gisteren stroomde het water met plenzen uit mijn cv-ketel en vertwijfeld belde ik een rondje langs de niet bereikbare monteurs. Toch gaat er niets mis, er is een lek, er is vertwijfeling, en het leven stroomt precies zoals het stroomt (net zoals het water van mijn ketel dat deed).

Op geen enkele manier voel ik me een supermens. Ik heb geen methode of truc die ik je kan leren waardoor jij jouw enorme rijkdom weer herkent. De uitnodiging in mijn woorden en muziek is om jezelf te ontmoeten, helemaal. In al je pure rauwheid, diepe liefde, pijn, geluk, in alles wat je bent. Daar ligt de sleutel die geen sleutel is. Daar ligt de ontdekking dat je niets hoeft te ontdekken, omdat er nooit iets verloren ging.

Dus tja, de belofte van (spirituele) vrijheid – van verlichting, bevrijding of ontwaken – doet me soms walgen en gelijktijdig is het wat ik leef. Uiteindelijk blijft er maar een optie over, en dat is elkaar steeds weer herinneren hoe magisch we zijn. Het heerlijke is dat we dat op 8 miljard verschillende manieren doen.

Ik hou van je, zoals ik van mezelf hou, met alle onze waarheden, onze onzin, onze twijfels, onze spirituele zin en onzin en de prachtige absurditeit van het leven.

Aho,
Joris

Lees meer over het werkelijk geaard leven van je spiritualiteit in mijn boek ‘Donker, de ongeziene helft van heel zijn‘ of kijk in de agenda als je meer wilt weten over events en bijeenkomsten.