Het gevoel “ik voel me niet goed genoeg” is een van de meest gedeelde ervaringen van mensen. En tegelijk een van de eenzaamste. De valkuil is dat gevoel weg te willen werken. In het stoppen jezelf proberen te repareren, ontdek je dat je nooit gebroken was.
Waarom voel ik me niet goed genoeg?
Het lijkt dat er iets ontbreekt. Dat je meer zou moeten zijn, anders, beter. Dat als je maar wat meer zelfvertrouwen had, wat meer discipline, wat meer rust, dan zou je eindelijk genoeg zijn.
Lang voelde ik me precies zo. Alsof er een deel van mij ontbrak dat ik nog moest vinden. Ik reisde de wereld rond, las boeken, bezocht workshops, boog aan de voeten van leraren, hopend het ontbrekende deel te vinden.
Er zijn allerlei verklaringen, vaak teruggebracht tot een jeugd waarin je onvoorwaardelijke liefde miste, hoge verwachtingen zonder bevestiging, sociale vergelijking, perfectionisme. Die verklaringen kloppen, en het kan ook goed zijn ze te onderzoeken. Maar ze lossen ook zelden iets op. Want het gevoel zit niet in je verhaal, het zit in je lijf.
De keerzijde van werken aan jezelf
Onze cultuur leert ons dat het leven van piek naar piek hoort te gaan, zonder ooit een dal te bezoeken. We groeien op met het idee dat we van donker naar licht moeten, van gebroken naar heel, van depressie naar optimisme. Het liefst vermijden we alle negatieve emoties, want daar doet het pijn, is het lastig, gaat het mis.
Dus werken we aan onszelf. We lezen zelfhulpboeken, doen affirmaties, mediteren, proberen positiever te denken. En elk van die dingen is waardevol, maar als het doel is om die “niet goed genoeg”-gevoelens weg te krijgen, kan het ook averechts werken. Je bevestigt namelijk het idee dat delen van jou weg moeten. Dat er iets mis is dat gefikst moet worden.
Maar als je de helft van jezelf wegstopt, is het logisch dat het voelt alsof je incompleet bent. Zonder verdriet, afwijzing, eenzaamheid werkelijk te (durven) ontmoeten, in zachtheid, in compassie, blijf je je onheel voelen, incompleet.
Ik was nooit onheel geweest
Lange tijd was ik depressief. Elke dag voelde als een zware donkere deken. Vreemd genoeg ontdekte ik juist in het donkerste deel van mijn leven hoe krachtig ik ben.
Natuurlijk had ik dat eerder wel eens gehoord. Maar totdat ik het zelf ervaarde, totdat het echt lijflijk werd, was het betekenisloos. Totdat ik het in elke vezel van mijn lijf ervaarde. Zowel mijn pijn als enorme kracht.
Niet als een inzicht dat van buitenaf kwam. Een flauwe waarheid uit een mooi boek. Het was wat overbleef toen ik stopte met vluchten voor mezelf. Midden in dat donker ontdekte ik dat ik het nooit kon vinden, omdat wat ik zocht nooit weg was geweest. Ik was altijd al heel, precies de juiste mix van donker en licht, van twijfel en zekerheid, van wazig en helder, van humorvol en humorloos.
Je bent niet incompleet. Je bent alleen afgesneden van de helft van jezelf.
We zijn wonderlijke wezens, de enige soort op aarde die zichzelf pas goed genoeg vindt als de helft van onszelf niet meer bestaat. Pas als ik incompleet ben, ben ik compleet.
uit het boek Heel
Het is de paradox waarin zoveel mensen gevangen zitten. “Ik voel me niet goed genoeg” ontstaat niet doordat er iets mankeert aan je, maar omdat je jezelf verdeelt in delen die wel en niet mogen bestaan. Je licht is welkom; je verdriet, woede, traagheid, twijfel, donker, verlangen moeten weg. Moeten opgelost of geheeld worden.
En dan is het logisch dat je je niet compleet voelt. Je bént niet compleet, maar je lijkt tekort te schieten omdat de helft van je niet mee mag doen. Het is ook nog eens precies die helft waar je echte kracht schuilt. In je donker zit je verbinding met je bekken, met de aarde.
Als je, zoals zovelen, alleen investeert in het licht, stort je op een dag onherroepelijk in. Je batterijen zijn leeg. Uiteindelijk dwingt je lichaam je te stoppen door een burn-out, depressie of ziekte. Totdat je stopt met rennen en eindelijk je werkelijke diepte leert kennen.
Wat als het nooit opgelost hoefde te worden?
Zeker als je al langer bezig bent om te groeien, te helen of je trauma’s te overwinnen, is het een wonderlijke vraag om aan jezelf te stellen. Maar ook de meest bevrijdende vraag: wat als er niets hoeft opgelost te worden.
Wat als “ik voel me niet goed genoeg” geen signaal is dat je iets moet oplossen, dat je harder aan jezelf moet werken, maar een uitnodiging om de andere helft van jezelf te ontmoeten? De helft die je hebt weggestopt. De helft die ontvangt in plaats van geeft. De helft die ruimte inneemt in plaats van jezelf steeds weg te cijferen. De helft die rauw en ongepolijst is, maar wel radicaal eerlijk.
Zelfacceptatie is niet iets dat je doet door harder te werken aan jezelf. Het is precies de tegenovergestelde beweging. Het is door zachter te zijn voor jezelf. Alles wat je afwijst aan jezelf met compassie te ontmoeten. Jezelf ‘zomaar’ te mogen vertroetelen, strelen, omarmen. Alles wat je bent. Je verdriet, je woede, je twijfel, je “niet genoeg”-gevoel. Het zijn geen vijanden die zo snel mogelijk weg moeten, maar de ongeziene helft van je heelheid. Ze willen niet opgelost worden, maar gevoeld, gehuild, gevloekt. Ze schreeuwen om eindelijk gezien te worden.
Je schaduw is geen probleem. Het is het ontbrekende stuk.
Als je al jarenlang het gevoel hebt dat er iets ontbreekt, is het logisch om te denken dat er iets buiten jezelf te vinden is. Een nieuwe techniek. Een nieuwe therapie. Een nieuwe partner. Een nieuwe baan.
Maar het ontbrekende stuk is geen nieuw stuk. Het is wat je al bent, wat je altijd al was, maar diep hebt weggeduwd.
Dit noem ik donker — de ongeziene helft van heel zijn. Niet donker als in slecht of fout, maar donker als in onbekend, onaangeraakt, afgewezen. Je schaamte, je kwetsbaarheid, je woede, je traagheid, je twijfel, je seksuele verlangens die niet passen bij wie je denkt te moeten zijn. Je eenzaamheid, je jaloezie, je hunkering.
Als je stopt met je donker weg te duwen, hoef je eindelijk niet langer half te leven. Dan stopt je gevecht met jezelf. Is er ruimte om te ademen. Ruimte om te leven. Helemaal. Alles wat je bent.
Lees meer over dit in mijn boek Donker, de ongeziene helft van heel zijn →
Compassie zonder stappenplan
Er is geen stappenplan. Dat is precies het punt. Elk stappenplan bevestigt dat er iets moet veranderen aan jou. Maar wat helpt, is niet dingen veranderen. Het is dingen toelaten.
Stoppen met vluchten. Niet in werk, niet in zelfverbetering, niet in spiritualiteit. Blijven waar het ongemakkelijk is, lang genoeg om te merken dat het niet dodelijk is.
Delen wat je verstopt. Niet om het op te lossen, maar om ervaren dat wat je verstopte ook welkom kan zijn bij een ander. Dat is vaak het eerste moment waarop het “niet genoeg”-gevoel losser wordt.
Stop met proberen jezelf te accepteren. Als je probeert jezelf te accepteren, bevestig je juist dat er iets is dat geaccepteerd moet worden. Zelfacceptatie is wat overblijft als je stopt met jezelf afwijzen.
Maar maak er geen nieuwe wedstrijd van. Ik moet mijn donker verdragen. Ik moet alle pijn ontmoeten. Ik mag niet langer vluchten. Het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven is juist compassie. Is zacht zijn voor jezelf. De meeste mensen zijn zo ongelooflijk streng voor zichzelf.
Je bent welkom, met alles wat je bent
Precies op die manier hoop ik je te ontmoeten. Of dat nu tijdens een workshop is of een één-op-één coaching gesprek. Ik wil je helemaal leren kennen. Zowel je prachtige licht als je rauwe diepe donker. Je verdriet en je geluk.
Ontdek mijn boek Heel → · Ontdek Donker →
Laten we afspreken
Kies wat bij je past — ik neem binnen 24 uur persoonlijk contact op.
Gratis Kennismaking
Korte belafspraak. Perfect om te kijken of we een klik hebben.
Online Sessie
Een diepgaande sessie via video, vanuit je eigen vertrouwde omgeving.
Sessie op Locatie
Face-to-face in Eindhoven. Even helemaal weg voor maximale focus.
Mooi! Laat je gegevens achter voor de ....
Bedankt!
Ik heb je aanvraag ontvangen en neem snel contact met je op.
