Tim Douwsma vroeg me hoe het was om succesvol te zijn. Ooit was dat de vraag die mijn wereld deed stil staan. Ik had alles bereikt waar ik als jongen van 15, 16 van gedroomd had. Gouden platen aan de muur. Hits. In de ogen van anderen had ik het. En ik voelde me alles behalve succesvol. Ik had me waarschijnlijk nog nooit in mijn leven zo alleen gevoeld als op dat moment.
Een paar maanden later verkocht ik al mijn muziekinstrumenten.
Over Vibestalk en Tim Douwsma
Vibestalk is de podcast van Tim Douwsma — zanger, tv-presentator, en sinds een aantal jaren ook podcast-maker. Tim groeide op in de wereld van showbizz en roem, en weet uit eigen ervaring hoe die wereld voelt van binnenuit. In Vibestalk spreekt hij met gasten over bewustzijn, persoonlijke groei, spiritualiteit, en de diepere vragen van het leven. Een prachtig interview waar we de diepte in gingen. Twee mannen uit de muziek die allebei het hamsterrad kennen.
Waar we het over hadden
Ik vertelde Tim Douwsma over het geloof dat ik lang had, dat de muzikanten waar ik naar opkeek een geheim kenden. Iets wisten wat ik wilde proeven. Ik werkte keihard om daar te komen. Maar ik ontdekte dat ze net zo onzeker waren als ik. Sterker nog: dat het misschien wel de meest onzekere mensen waren die ik ooit was tegengekomen. Hun drang om gezien te worden op een podium kwam voort uit het feit dat ze zich niet gezien voelden.
Tim werd op zijn achttiende bekend via een talentenjacht. Plotseling had hij overal vrienden. Plotseling waren zijn ouders trots. Plotseling was hij iemand. Hij vertelde open over zijn eigen proces, hoe hij met machtsmisbruik in het vak te maken kreeg, hoe covid zijn wereld stillegde, hoe zijn ego moest sterven voordat er iets anders kon ontstaan.
Een zangeres waar ik mee werkte kwam op een dag in de studio en zei: ik kon aan de ogen van de mensen zien dat ik al een tijdje geen hit meer heb gehad. Het verbaasde me hoe ze haar waarde haalde uit de blik van anderen.
We hadden het over die twee jaar zonder muziek. Over dat ik het pad naar binnen ging — mediteren, gebed, stilte, heilige geschriften. Tot ik op een dag besefte dat ik exact hetzelfde aan het doen was. De uiterlijke roem was gewoon een spirituele roem geworden. Morgen is mijn meditatie stiller. Morgen ben ik verlicht. Het was altijd weg van hier, weg van dit moment waar het leven stroomt.
Sint Franciscus
Het was een citaat van Sint Franciscus dat mijn leven veranderde: what you are looking for is what is looking. Wat je zoekt is wat aan het zoeken is. Ineens wist ik niet met mijn hoofd, maar met mijn hele zijn, dat wat ik mijn hele leven had willen leren kennen dat verlangen zelf was. De zoeker. Die wilde ik leren kennen in alle intimiteit.
Over trauma, seks en depressie
Trauma. Hoe vreemd het ook klinkt, ik ontmoet geen mensen met trauma. Ik ontmoet alleen hele mensen, waarbij hun trauma een deel van hun heelheid is. Dat is geen woordspel. Het is een andere plek om vandaan te kijken. Niet ik ben gebroken en moet helen, maar ik ben heel, en dit is hoe mijn heelheid er vandaag uitziet.
Seksualiteit. Bij seks is geen bypass mogelijk. Mijn pik wordt hard, of mijn pik wordt niet hard. Nergens komen al mijn oordelen zo direct samen. Over mijn lijf. Over wat ik mag verlangen. Over de rauwe, ongepolijste, niet-politiek-correcte verlangens die in me leven. Durf ik zelfs die te vertrouwen als deel van wat mij heel maakt?
Depressie. Nu voel ik er een enorme dankbaarheid voor. Misschien is het wel het grootste cadeau dat ik in mijn leven ontvangen heb. Niet omdat het prettig was, het was ondraaglijk. Maar omdat het me compassie heeft gegeven. Omdat ik nu weet hoe verscheurend pijn kan zijn, stopt mijn oordeel over anderen. Het laatste wat ik nodig had toen ik in die depressie zat was iemand met oplossingen. Ik wilde gehoord worden. Gezien worden. Gevoeld worden.
Waarom donker
Iedereen heeft het over licht. Over groeien, worden, opbloeien. Maar wat wij zien van een boom is maar de helft. De kracht zit in de wortels. En de wortels zitten in het donker.
Vroeger baalde ik dat ik onzeker was. Ik wilde zekerder zijn. Nu is mijn onzekerheid mijn grootste rijkdom. Daar komt mijn muziek uit voort. Daar komen mijn gedichten uit voort. Niet als ik zeker ben, dan doe ik wat ik altijd al deed. Ik ontmoet mijn donker niet om het naar licht te transformeren. Ik ontmoet het omdat het zo rijk is. De ongeziene helft van mijn heelheid.
Het is een beetje als de aarde die zou zeggen: ik ben pas compleet als het overal dag is.
Een fragment
Niemand heeft ooit zo kunnen twijfelen als ik. Niemand heeft zulke tranen kunnen huilen als ik. Zelfs de meest gebroken mens is nog steeds een oneindig wonder. Alle technologie die we hebben, alle satellieten, alle AI — het is niets vergeleken met wat het is om mens te zijn.
En toch vinden we onszelf niet goed genoeg. Hoe wonderlijk is dat. Waarom zouden we niet van onszelf houden?
Dit gesprek met Tim Douwsma raakt aan wat ik schreef in Donker, de ongeziene helft van heel zijn. Eerdere boeken: Heel en Mijn hart heeft geen haast.
