Wat als zachter zijn voor jezelf niet betekent dat je iets nieuws moet leren, maar iets toe durft te laten? Te verzachten in plaats van nog beter je best doen.
Donker lijkt rauw. Diep. Pijnlijk. Soms klopt dat. Maar zo vaak ontmoet ik mensen voor wie hun donker, dat wat ze op alle mogelijke manieren vermijden, juist compassie is. Compassie naar zichzelf.
Jezelf vertroetelen. Soms simpel: een kop thee, een warm bad, een dag niets doen. Soms intiem: jezelf strelen, genieten van je lichaam. Zonder doel. Zonder dat het iets oplevert.
Wanneer gun je jezelf iets zonder het eerst te verdienen? Zonder hard genoeg gewerkt te hebben, je lijstje afgerond — wat toch nooit gebeurt.
Het moet beter, krachtiger. Je moet alles aankunnen. Dus geef je, en geef je. Alert en gericht, klaar om elk probleem op te lossen voor het er is. Schouders strak, kaken gespannen, je hoofd al drie stappen verder.
Tot je batterij leeg is. Tot je lichaam je dwingt te ontmoeten wat je al die tijd vermeed: jezelf.
Wat als je niets hoeft te overwinnen?
Wat als de strenge stem in je hoofd, waar je zo graag van af wilt, niet overwonnen, maar in zachtheid ontmoet wil worden?
Wat als je trauma niet geheeld hoeft te worden, maar gehuild, gevloekt, gekust?
Wat als je je gevoel van falen met dezelfde liefde omarmt als de winnaar in jezelf?
Je oerkracht, je bekken, je wortels in donkere aarde ontmoet je niet in je best doen, maar in vertrouwen, in zelfcompassie.
Het kon wel eens het meest radicale zijn dat je doet. Of juist laat. Thuis bij jezelf.
~
Joris
Ik beloof geen engelen, of een getransformeerde wereld, geen magische pil, of eeuwige bliss.
Laten we samen ontdekken, hoe we echt,
hoe we werkelijk, hoe we helemaal mens.
Niet alleen als heiligen, maar ook als bandieten,
hoe ons hart spreekt, zelfs als het pijn doet.
Laten we elkaar uitdagen, een beetje moedig te zijn,
deze zinloze vrede te stoppen,
van alleen een engel te mogen zijn
